1861 - د ن ف
دَنَف [مفرد]:
1 - مصدر دنِفَ.
2 - مرضٌ ثقيلٌ ملازمٌ لصاحبه "أضرّ به الدّنفُ وأضناه".
3 - مريضٌ لزمه المرَضُ "رجلٌ وامرأةٌ وقومٌ دنَف".