1339 - ح د ب
تحادبَ يتحادب، تحادُبًا، فهو مُتحادِب
• تحادب الشَّخصُ:
1 - أظهر أنّه أحدبُ وليس به حدَب.
2 - صار أحدبَ، ناتئ الظَّهر.