4627 - ل هـ ب
لَهَب [مفرد]:
1 - مصدر لهِبَ.
2 - ما يرتفع من النَّار كأنَّه لسان " {سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ} ".
3 - (كم) نار تنتج من توهّج نار أو بخار مشتعل.