غ ط ط

3586 - غ ط ط

غطيط [مفرد]:

1 - مصدر غَطَّ2.

2 - شخير، صوت النَّائم وهو يتردّد في خياشيمه "سمعت غطيطَه فأيقنت أنه قد نام- سُمِع له غطيط".

طور بواسطة نورين ميديا © 2015