3586 - غ ط ط
غطيط [مفرد]:
1 - مصدر غَطَّ2.
2 - شخير، صوت النَّائم وهو يتردّد في خياشيمه "سمعت غطيطَه فأيقنت أنه قد نام- سُمِع له غطيط".